Copyright 2000-2017
Built with Indexhibit

Halverwege Duitsland
Klop, klop op het autoraam. Wat wil deze Duitse man op deze donkere parkeerplaats midden in Duitsland van mij? Niet open doen, nooit open doen voor mannen met een snor in een trainingspak.Wat wil hij nou? Gewoon negeren. Klop, klop wat heeft ie nou in zijn hand? Ga weg zwerver. Laat me met rust. Net voordat mijn kwartje valt hoor ik het zinnetje achter zijn snor vandaan komen: POLIZEI AUFMACHEN!!! Welkom in Duitsland. Welkom in Europa. Welkom op de Highest Elevation Tour volume 1, jaar 1.

Fun fun fun auf der autobahn
De telefoon gaat. Rubby aan de andere lijn. Zo te horen staat ie langs de kant van een weg. "Heb jij het druk? Da's een stomme vraag, we gaan morgen weg voor zes weken terwijl ik eigenlijk aan het verhuizen ben. Al mijn spullen zitten in dozen. Deadlines in mijn nek, morgen moet alles af, hoezo? Nou ik sta hier langs de weg want mijn wagen is ermee opgehouden. Laat maar zitten ik bel de ANWB wel. Check je later." klik de lijn gaat dood en ik dank de lieve heer dat we voor onze trip een gloednieuwe Citroën Xsara Picasso tot onze beschikking hebben. Anders hadden we niet eens kunnen vertrekken. Met een comfortabele 185 op de teller rollen we over de Duitse Autobahn. De Picasso glijdt zo makkelijk over het asfalt dat het lijkt alsof we maar 100 rijden. We hebben de middelste achterstoel thuis gelaten en tot onze verbazing paste alle spullen erin. We konden dus ook de skibox thuislaten. Maar de Citroën zit nu ook echt vol: vier volle boardbags zijn in de lengte opgestapeld. Dan is er nog Baraks fotogear, mijn hele digitale santakraam, klimgordels, sneeuwschoenen, ijsbijlen, extra bingen en de nodige tassen met kleding. Er kan echt niets meer bij. Natuurlijk zijn we weer eens veel te laat vertrokken en het wordt ver na middernacht als we Garmisch binnenrijden. In bed zoeven nog steeds Duitse koplampen voorbij.

DUITSLAND | Zugspitze
Dit uitzicht is echt mooi. We staan op de Zugspitze met 2986 meter de hoogste berg van Duitsland. In het dal keken we nog van onderen tegen de wolken aan maar hier kijken we als goden neer op de grijswitte wolkenzee die beneden ons voorbij drijft. Alleen de hoogste toppen steken er als vulkaaneilanden boven uit. Als je dit ziet krijg je de neiging van de rotsen te springen en onder de blauwe lucht naar die bergtoppen te zwemmen. Uit de wolken komt de volgende gondel te voorschijn die ons verder het gebied in brengt. Het is een mooie dag, de zon schijnt, er ligt 40cm vers en we proberen weer in vorm te komen na die snowboardloze weken in Nederland. Maar het is net als fietsen, je verleert het nooit. Er ligt een goede halfpipe in Garmisch-Partenkirchen. Een handjevol Duitsers is lekker bezig. Het park mag wel iets bijgeshaped worden want de landingen zijn hard en vol kuilen. Het vergt al onze skills om de landingen te stompen. Na een paar uur zitten we er weer helemaal in en is het alsof we nooit uit de bergen zijn weggeweest. Op de terugweg blijven we nog wat hangen op het uitkijkpunt van de Zugspitze genietend van de wolken en de bergtoppen. Het duurt nog anderhalf uur voordat er een gondeltje voor ons komt. Terwijl wij in de rij staan belt Britta op dat zij ook in Garmisch is aangekomen.
We vinden Britta in de bahnhof en we proppen haar spullen bij de rest. Het mooie is nog steeds dat het er allemaal nog in past. Als we nu maar niet zo'n politiecontrole krijgen en alles eruit moeten halen. Want dat één europa daar merken we nog helemaal niets van. Er zijn geen grenscontroles meer maar wat ze nu hebben is politieteams op elke parkeerplaats langs de snelweg. En iedere Nederlandse auto met snowboarders erin is bij voorbaat verdacht. Of zoals die politie agenten in burger ons uitleggen "Da gibst doch viel droge in der snowboardscene..." en "Kontrole must immer sein."

OOSTENRIJK | Spaggetti
In het donker manoevreren we de Picasso over de eindeloos slingerende bergweg. We rijden steed dieper het Pitztal in en aan de bochtenspaggetti lijkt geen einde te komen. In het schijnsel van de koplampen zien we dat het steeds witter wordt in het smalle dal. De donkere bergen lijken bijna over ons heen te buigen. Dan arriveren we in Piösmes. Dit Oostenrijkse bergdorp bestaat uit zo’n 10 huizen en na wat aanwijzingen van de door schnapps bedwelmde lokalen vinden we ons appartment. We slapen diep.

Gletscher
Om 7:30 gaat de telefoon. Albert Jan Massenberg en Sven Lacroix zijn onderweg vanuit Innsbrück. Sven was in zijn eentje nog wat in de Alpen aan het rondzwerven omdat Jesse Smit, met wie hij naar Oostenrijk was geggan, na een botsing met een rots met het vliegtuig naar huis moest. Vandaag gaan we omhoog naar de Pitztaler Gletscher. We moeten met het treintje en met Kaprun nog in ons achterhoofd stappen we in de achterste wagon.

Wildspitze
De zon schijnt ons vol in het gezicht als we de lift uitkomen. We nemen de Panormabahn, de hoogste gondellift van Oostenrijk, naar de Hinteren Brunnerkogel [3440m]. Vanaf hier hebben we een grandioos uitzicht op de Wildspitze, met 3440 meter de hoogste berg van Tirol, en de op één na hoogste berg van Oostenrijk. Een groepje mensen zo groot als uit de kluiten gewassen vlooien is bezig met een beklimming. Da’s minder spektakulair als het klinkt want er loopt gewoon een soort route omhoog. Maar dan nog, met sneeuwschoenen is het gauw drie uur lang omhoog stiefelen. We rijden wat off-piste stukken en vlammen een paar keer door het verlaten boardercross parcours en de ijzige halfpipe.

Snowskates
Na deze eerste verkenning dalen we weer af naar de parkeerplaats waar we los gaan op de snowskates die Albert heeft meegenomen. We hebben als snel een houten bank in de sneeuw gestoken die we gebruiken om vanaf te lanceren. De snowskate wordt nu gebracht als nieuwe uitvinding maar eigenlijk is het de manier waarop snowboarden ooit is ontstaan toen een verveelde skater in de winter de wielen van z’n skateboard afsloopte om er mee van een helling af te kunnen glijden. We proberen ze ook nog in een ingesneeuwde miniramp maar dat wil niet echt lukken. Een drop in resulteerde meestal in een faceplant.

Rifflsee
Vandaag gaan we het Rifflsee-gebied verkennen. De Rifflsee is toegankelijk met dezelfde liftpas als de Pitztaler Gletscher. Eerlijk gezegd had niemand van ons ooit van deze gebieden gehoord, wat eigenlijk niet zo gek is. Deze gebieden zijn nog geen 20 jaar oud. Voor die tijd had je hier alleen maar één stoeltjeslift. Wij vinden deze onbekendheid wel fijn want het is super rustig op de pistes en buiten de pistes is er al helemaal niemand te bekennen. We nemen de vierpersoons naar de Grübenkopf en op zoek naar een mooie foto-locatie vinden we onszelf boven een fantastische afdaling. Het is hier en daar flink steil en smal en het eindigt in een enorm poederveld. Rubby gaat als eer ste, Hij dropt een chute trekt wat korte bocht en spuit het grote witte veld in. Hij wordt snel kleiner terwijl de S-en die hij in de sneeuw trekt steeds groter worden. Wij kiezen daarna onze lijnen en genieten van de eindeloze bochten. Nu begint het zware werk. We zijn ergens aan de achterkant van het gebied uitgekomen. Er zijn hier geen liften om ons terug te brengen, we zullen de tourskisporen moeten volgen. Het tourskipad brengt ons op de langlaufloipe die langs de bevroren Rifflsee voert. Met één voet in de binding ploeteren we steppend, kruipend en sleeënd door de kniediepe sneeuw het smalle dal uit. Om ons heen niets anders dan sneeuw en steile bergen.

Hintern Brünnerkogel [3440m.]
Het is twee dagen na de afdaling in Rifflsee. Gisteren hadden we een afspraak met Ernst Eiger, de prettig gestoorde oprichter van Club Alpinen, organisator van alles wat maar met sneeuw en bergen te maken heeft. Bij hem kun je ijsklimmen, abseilen, tourtochten maken, afdalen in gletshcerspleten, paragliden, bungeejumpen en ga zo maar door. Ernst zazl ons wel even het gebied laten zien. We nemen het treintje en een aantal sleepliften later staan we voor ‘de deur naar de Wildspitze’. We dalen af door de poedersneeuw en al snel bevinden we ons tussen het hypnotiserende blauwe gletscher ijs. Overal om ons heen zijn gletscher spleten en indrukwekkende uitstekende ijspartijen. Het wordt een lange afdaling die eindigt op een langlaufpad waar we flink met de door ons meegebrachte skistokken moeten prikken.

Big Ben
Ernst gaat naar huis en wij pakken nog een offpiste afdaling die we gespot hadden vanaf de langlaufloipe. Als we beneden komen staat zoeken we Andy op. Andy voorziet ons van een paar scherpe ijsbijlen en stijgijzers en dan kunnen we Big Ben te lijf. Big Ben is een kunstmatige ijswande waarop vorige maand de world-cup ijsklimmen is gehouden. Hakkend en schoppen klimmen we omhoog. Het is de kunst om met een flinke zwaai je bijl op de juiste plek in het ijs te slaan zodat je genoeg grip hebt om je eraan op te trekken. Dan schop je goed je stijgijzers erin zodat je daar weer op kunt steunen. Het klinkt simpel maar in de praktijk is het flink zweten en hopen dat je bijl blijft zitten. Het klimmer is zwaar en niet iedereen haalt de top. ’s Avonds verwent Britta ons met super lekkere pasta pesto en we hebben nog net genoeg kracht om onze vorken op te tillen.

Ijsgrot
Om 8:30 ontmoeten we Michael de berggids. We gaan weer het gletschertreintje in en boven aangekomen lopen we naar de kapel. Dit is geen houten kerkje maar een gloednieuw postmodernistisch bouwerk van Italiaans design. Michael vertelt licht spottend dat deze kapel 2,5 miljoen gulden heeft gekost. Ik moet meteen denken aan de woorden van Ernst. "Ik vertrouw mijn God maar niet de mensen die hier op aarde voor hem werken." Vanaf de kapel leidt Michael ons door een stukje powder richting een ijsgrot. We doen onze boards af en lopen door de tunnel van ijs. Reusachtige ijsblokken hypnotiseren ons met hun glinsteringen in alle soorten blauw. Het is alsof we naast een reusachtige diamant staan. Michael maakt boven de grot een standplaats door zijn schep in de sneeuw te begraven. Aan de steel maakt hij een touw vast waarmee hij ons laat abseilen. Britta gaat als eerste over de rand en hierdoor breekt een stuk van de overhangende sneeuw af. Even is de grot gevuld met glinsterend sneeuwstof. Sinds ik bij de grot ben aangekomen heb ik het gevoel dat ik van zo'n ijswand wil spingen en ik kan mijn ogen niet afhouden van een gedeelte van de wand waar het lijkt of je wel kan landen. Ik vraag aan Michael of hij denkt dat het te doen is. "If you think you can do it, you should do it..." Ik peil de landing en ik zet een kruis op de plek waar ik zal moeten landen. X marks the spot. Dan gaan de sneeuwschoenen aan en ik hike naar boven. Boven gekomen zie ik aan de overkant Britta, Barak en Michael op de sneeuwgrot staan. Met hun aanwijzingen via de motorola vind ik wat ik hoop dat het goede afzetpunt is. Ik mag niet te ver naar links of naar rechts landen want dan land ik in een gletschergat. Ik moet niet te langzaam want dan van ik ook in een gletschergat en niet te snel want dan crash ik in de flat. Ik neem de aanloop gefocused op het gedeelte waar ik eraf moet. Als ik over de rand ga zie ik dat het toch wel wat hoger is dan ik dacht en als ik neerkom weet ik meteen dat ik een metertje te kort ben neer gekomen op het te platte gedeelte. Mijn goggle en muts zijn afgeschoten door de impact en bloeddruppels vallen in de sneeuw. Ik ben met mijn hoofd tegen mijn knie geslagen en nu ligt waarschijnlijk mijn wenkbrauw open. Terug op de ijsgrot krijg ik een pleister van Michael die maar "wilde hunde" blijft mopelen. Dan gaan de sneeuwschoenen weer aan en hiken we richting de Braunschweinhutte. Van onder deze hut duiken we een steile ijzige chute in die vlak langs het einde van de gletschertong loopt. Rond 15:00 staan we weer beneden met weer een perfecte dag in Pitztal in de benen.

Wildspitze
Vandaag moeten we extra vroeg op want we gaan naar de top van de Wildspitze [4770 m.] De Wildspitze is de hoogste berg van Tirol en op 12 meter na de hoogste berg van Oostenrijk. Als we bij de 'deur naar de Wildspitze' staan zijn er nog een aantal mensen die zich klaar maken om naar de top te gaan. Een viertal heeft in een tent gebivakeerd en zij gaan de route via de noordwand nemen. Wij nemen de makkelijkere route over de gletscher. In de blauwe ochtendschaduw doen we onze klimgordels om en de sneeuwschoenen aan de voeten. Tenslotte haken we onszelf aan het touw. Met een tussenruimte van 5 meter beginnen we aan de 2,5 uur durende klim. Het touw is nodig omdat we over gletscherterrein gaan. De gletscherspleten zijn in de winter grotendeels ingesneeuwd maar het zou kunnen gebeuren dat onder het gewicht van iemand op sneeuwschoenen de sneeuwbrug het begeeft en je in de spleet verdijnt. Ernst vertelt dat er al te veel mensen in de spleten zijn verdwenen. Eergisteren is er nog iemand uit een gat gehaald en met de helicopter afgevoerd. Het wordt een stevige hike waarbij we het juiste ritme proberen te vinden zonder al te veel over de sneeuwschoenen te struikelen. Dik twee uur later staan we net onder de top. Op dit laatste stukje moeten de sneeuwschoenen uit en wordt het nog wat rotsklimmen. Maar dan staan we even later naast het kruis, op de top, met de Alpen aan onze voeten. Ernst wijst en benoemt alle bergtoppen om ons heen. We genieten van het uitzicht. De afdaling is in het begin jammergenoeg erg hard. Het heeft hard gewaaid en de sneeuw is erg "windpressed". We dalen af en traveseren net onder de noordwand waar de groep van vanochtend nog steeds in de wand zit. Ernst mompeld wat over dat ze veel te laat begonnen zijn en al lang boven hadden moeten zijn. Als we wat lager in de windschaduw komen wordt de sneeuw verrassend lekker en we scheuren zonder al te veel voor foto's te stoppen naar beneden.

Afscheid
Beneden gekommen wil Ernst het liefst dat we nog een week blijven want dan kunnen we nog veel meer doen. "Jullie hebben nog lang niet alles gezien, kunnen jullie niet nog een dag blijven ik weet nog een hele mooie ijswaterval" Sorry Ernst, we willen niets liever
maar we moeten echt door. We drinken die avond nog wat met de tofste bergids die we ooit hebben ontmoet en hij tracteert ons op nog wat prachtige verhalen over de tijd dat hij nog "cowboy" was en edelweiss plukte en over hoe hij in 1987 wereldkampioen skieën was. Als we de volgende dag door de Arlbergpas rijden komt de sneeuw met bakken naar beneden. We moeten ons uiterste best doen om de Picasso niet om te keren. We moeten door naar Zwitserland waar we die avond aankomen en ontdekken dat het hier al twee weken niet heeft gesneeuwd.

ZWITSERLAND | Grindelwald
We zijn nu in Grindelwald, het Zwitserse dorpje aan de voet van de machtige Jungfrau. Eelco de Koning en Willemijn Tuin zijn vanuit Chamonix naar Grindelwald gekomen en Marco van den Akker is vanuit Nederland gearriveerd. Het is zondag en het lijkt wel of heel Bern en Basel op de berg is. Toch gaat alles verassend snel met liften die in een hogere versnelling staan dan in de rest van Europa. We komen er snel achter dat het hier echt snel moet gaan sneeuwen want je kan kiezen tussen slush en ijs. Maar dan vinden we een perfect geshapede halfpipe. Jassen uit, truien uit, we rijden de pipe en lopen weer omhoog tot de zon zo laag is dat alles in de schaduw ligt. We boarden naar het middelstation van First. Rubby vindt dat we gewoon door naar beneden moeten boarden. Wij hebben onze twijfels maar Rubby houdt vol "Ah, joh da's lache." 200 meter lager wordt het inderdaad lachen. We staan boven een zwitserse strontakker met hier en daar een stukje sneeuw. We boarden en hoppen van het ene beetje sneeuw naar het andere. Op een gegeven moment rijden en rollen we meer door de bagger dan door de sneeuw. Als het echt niet meer gaat doen we onze boards uit en lopen we het laatste stuk naar de bushalte waar we vies van de blubber instappen. Het eten wordt die avond naar binnen gepropt want vanavond om 8:30 draait de enige Engelstalige film van de week.

Jungfraujoch
9:12 Het is druk op het treinstation van Grindelwald. Een hele massa skieërs met hier en daar een snowboarder zijn aan weerskanten van het spoor opgesteld. Gekleed in de meest verschrikkelijke kleurencombinaties staan zij half wakker maar vastberaden blikken de trein naar de berg op te wachten. Niet veel later zitten we in een ouderwetse treinwagon op weg naar het Kleine Scheidegg station. Boven aangekomen stappen we over in de trein die ons
naar de Jungfrau zal brengen. Deze trein zit vol met Japanners en andere dagjesmensen die de extra 100 zwitserse franken hebben neer geteld. De meeste japanners zien er een beetje moe uit maar dit komt waarschijnlijk omdat dit slechts een gehaaste stop is in hun poging heel Europa te zien in tien dagen. Dat is waarschijnlijk ook waarom ze zoveel foto's maken. Dan kunnen ze thuis zien waar ze nu eigenlijk geweest zijn. Onderweg naar de Jungfrau maken we nog twee stops van vijf minuten waar de digitale camera's flink aan het werk worden gezet. Er wordt werkelijk met alles geposed wat ze tegenkomen. Favoriet is het standbeeld van Adolf de bedenker van deze tunnel, uitkijkpost, restaurant en touristtrap. Het is wel indrukwekkend om te bedenken dat er al in 1870 aan de bouw van deze tunnel is begonnen. Met simpele drilboren hakte men zich een weg door het graniet van deze Zwitserse Alp. Boven hebben we
nog meer lol met Japanners in de ijsgangen die in de gletscher zijn uitgehakt. We dolen nog wat door de overige tunnels van het complex voor we het uitkijk puntvinden die over de imposante gletscher uitkijkt. We missen de trein van 12:00 en moeten een uur op de volgende wachten. Ondertussen breiden we onze Japanse woordenschat met reuzestappen uit. Barak spreek al aardig wat woordjes Japans omdat hij er eens een half jaar heeft gezeten. De Japanners zijn vooral onder de indruk van zijn camera. "Good camera, heavy, ohhh expensive?" Terug op de Kleine Scheidegg ontmoeten we Eelco en Willemijn weer en we doen wedstrijdje wie het eerste 2000 meter lager op de parkeerplaats is. Er ligt meer ijs dan sneeuw op de piste en een paar klapschaatsen zou hier niets misstaan. We komen uiteindelijk uit in het dal bij een rivier die ons scheid van de parkeerplaats. inplaats van de brug erover te nemen besluiten we zelf een brug te bouwen van een oude boomstam. Bijna helemaal droog komen we aan de overkant en zo was het weer een mooi avontuur

Geneve
Vandaag brengen we Barak naar het vliegveld van Geneve. Barak heeft even wat dingen die hij in Nederland moet regelen. Na het weekend zal hij weer terugkomen. Onderweg stoppen we nog even in Rolle bij de snowboardfabriek van Nidecker en Donuts aan het meer van Geneve. Rubby heeft geluk, de nieuwe Nidecker 2002-modellen zijn net klaar en hij kan er twee meenemen. De Donutsboards zullen pas over twee weken klaar zijn. We zetten Barak af in Geneve en drie uur later zijn we weer in Grindelwald. Marco van den Akker is weer terug naar huis want hij moet overmorgen weer aan het werk in de Beneluxtunnel.

Nog geen sneeuw
Het wil maar niet sneeuwen. We gooien er nog een kleine jumpsessie uit. Rubby heeft een hitje gebouwd voor een gedeelte van de piste waar helemaal geen sneeuw ligt. Zijn plan is om over het gras en de stront te vliegen en dan op een smal strookje overgebleven
sneeuw te landen. De eerste keer gaat dit uitstekend. Als hij de tweede keer echter met wat meer speed een backside 360 eruit gooit mist hij de landing op 5 meter en landt hij vol in de modder en stenen. Toen hij tot stilstand kwam lag hij naast een lap afgescheurd vlees waarvan we maar niet konden verzinnen door wie en van welk beest dit afgerukt was.

Francis
Nog half in slaap arriveren we voor de parkeerplaats-slagbomen van de Steckelbergbahn. Shit, we moeten straks betalen om van die parkeerplaats af te komen maar niemand heeft geld bij zich. We rijden toch maar de parkeerplaats op. Dat betalen lossen we later wel op. Het heeft eindelijk een beetje gesneeuwd. Het sneeuwt trouwens nog steeds. Het weer op de top is zelfs zo slecht dat de liften hierheen dicht zijn. Jammer nu kunnen we niet naar het roterende resaurant waar de James Bond film "Her Majesty’s Secret Service’" is opgenomen. Als we in het bergdorpje Müren uit de gondel stappen staat Francis al op ons te wachten. Francis gaat ons hier de dingen laten zien. Francis is een officiële berggeit van 42 die al op het snowboard staat vanaf de begindagen. Vroeger gaf Francis ook lawinecursussen en dat is te merken ook. Overal waar we graag af willen heerst volgens Francis "extrem lawinegefahr". Nu heeft hij wel een beetje gelijk want het is aan het sneeuwen en het waait erg hard dus nu is het lawinegevaar op z’n grootst. We trekken wat poederbochten en we zien zelfs een hele kudde berggeiten. Ondertussen blijft Francis maar zeggen dat we hier twee jaar geleden hadden moeten zijn. Tja, dat zeggen ze in elk gebied waar we opdagen.

Houten Fietsen
Na onze dag met Francis stappen we om 19:20 op de trein die langs de voet van de Eiger rijdt en ons halverwege de Kleine Scheidegg afzet. We zijn gewapend met traditionele houten fietsen. In plaats van wielen zitten er echter een soort sleeijzers onder. De fietsen gaan zo hard naar beneden dat het bijna niet te controleren is zonder af en toe bij te remmen met je voet. Rubby vliegt bij de eerste bocht eruit en land ergens ver uit het zicht. Als ik even later in een donkere onzichtbare kuil rijd, wordt ik ook over het stuur geslingerd. Met pijn in ons hele lichaam zitten we aan de raglette.

ITALIE | Vervelend patroon
Als we wegrijden uit Grindelwald wordt een vervelend patroon duidelijk. Net als tijdens ons vertrek uit Oostenrijk is het weer keihard aan het sneeuwen. We hopen maar dat het dit keer nietophoudt. Maar als we door de Col de St. Bernhardpas rijden wordt die hoop de grond in geboord. De bergen glimmen en blikken van het ijs onder de strakblauwe lucht. Het heeft hier al drie weken niet gesneeuwd.

Carnaval
In Cervinia is het superdruk. Het is hier nu zelfs de drukste tijd van het jaar, het is namelijk Carnaval. Op de berg blijkt dat het ook nog eens ijzig koud is. Boven op de gletscher waar je kunt oversteken naar het zwitserse Zermat is het 20 graden onder nul en dat is zonder de harde schrale wind mee gerekend. Na een paar afdalingen waar het voelt alsof je hele gezicht bevriest houden we het voor gezien. We stappen in de auto en rijden naar Maurits van Os en Wouter Westen die een dal verder in Champoluc zitten. We komen aan bij een knapperend haardvuur en we eten perfecte italiaanse homekooking.

Het regent snowboards
We rijden met z’n allen weer terug naar Cervinia. Een uur lang racen we de auto’s over de Italiaanse slingerweggetjes. Omdat alles hard is en nergens meer een spoortje powder te bespeuren is besluiten we op zoek te gaan naar het snowpark. We scheuren een paar keer door de lange boardercross en we nemen de de strakbevroren schans aan het einde van de run. Tijdens een verkleumde zit in de stoeltjeslift naar de top van het park hoor ik ineens Rubby schreeuwen. Als ik omkijk zie ik z’n snowboard onbemand ver onder ons door de boardercross glijden. We springen uit de lift en racen naar beneden terwijl Rubby te voet achter ons aan hobbelt. Even later blijkt hoeveel geluk Rubby weer eens heeft. Zijn gloednieuwe snowboard is op zijn kop tot stilstand gekomen vlak boven een steile rotspartij. Rubby komt aangerend en neemt zijn board in ontvangst "Ja ik weet niet wat er gebeurde maar ik deed de beugel open en toen schoot mijn board ineens uit." ’s Avonds halen we Barak op die na een vliegtuig naar Geneve, een Trein naar Martinique en een bus naar Aosta op ons staat te wachten. We vinden hem op het busstation en een uurtje later zitten we weer bij Wout en Maus voor de open haard.

Alagna
Aan de kassa in Champoluc krijgen we met onze Cervinia-weekpas een dagpas voor Alagna. Ons doel is het berghotel restaurant dat boven de afdaling naar Alagna ligt. Alagna wordt ook wel het La Grave van Italië genoemd. Net als in La Grave wordt deze zeven kilometer lange afdaling nooit geprepareerd. En als er powder ligt kun je er bizarre afdalingen maken. "Als er powder ligt…" die zin moeten we de laatste dagen iets te veel in ons mond nemen. Hoe hard en ijzig het is blijkt even later als we vanaf de refuge naar de kam hiken om terug te keren op de piste. Achter me klinkt een gil en als ik om kijk zie ik Barak snel naar beneden glijden. Een paar honderd meter voor hij uit het zicht verdwijnt weet hij zich met zijn snowboard te stoppen. We besluiten om terug naar de refuge te gaan voordat er nog meer van ons naar beneden glijden. Barak probeert ondertussen terug te klimmen maar de wand is zo stijl en ijzig dat hier zonder ijsbijlen en cramp-ons bijna geen beginnen aan is. Nog drie keer glijdt hij weer naar beneden als hij net weer een beetje hoger is geklommen. Uiteindelijk lukt het hem toch en keren we weer veilig terug naar Champoluc.

Het sneeuwt
Eindelijk! het sneeuwt. Maar het probleem is dat de temperatuur nog steeds te laag is voor echt goede sneeuw. Het is boven rond de -20 en in Cervinia zelf is het zo'n -10. Voor echte goede sneeuwkristalen mag het niet kouder zijn dan -3. Dan heb je namelijk de meeste kans op lekkere dikke vlokken. Maar we klagen niet, er komt in ieder geval iets naar beneden. Of zoals Luciano van de helicopters zegt "the women and the weather they do what they want." Als we van de berg afkomen hebben we zoveel honger dat we genoodzaakt zijn een snacktent aan te vallen. Nu hadden we eerlijk gezegd erg veel verwacht van de Italiaanse keuken. Maar zelfs in Italie blijkt het soms moeilijk te zijn om echt heel lekker te eten. Maar bij deze snackbar hebben ze de allerlekkerste pizzaslices en foccacio die we ooit hebben gegeten.

Achter de wolken
Na drie dagen non-stop sneeuw zijn we er klaar voor. De afgelopen dagen zijn we vanwege het slechte weer niet veel op de berg geweest. We doden de tijd met onze laptops en met eindeloze potjes yatzee. Britta heeft zelfs op de ibook van Rubby een yatzeespreadsheet gemaakt waardoor we meteen kunnen zien wie er voor staat en of je de bonus wel gaat halen. Door het accomodatie tekort zitten we in aparte hotels ieder aan een andere zijde van Cervinia. Maar dankzij onze Motorola Two Way radio's blijven we in touch. Wat er ook gebeurt dit keer vertrekken we niet voordat het stopt met sneeuwen en de zon gaat schijnen. Op de laatste dag voor vertrek komt dan eindelijk de zon achter de wolken vandaan. En hoe. Onze hoop op perfecte powder wordt door een warmtefront de berg in geboord. Was het gisteren nog -10 vandaag is het +15. De powder die de afgelopen dagen was opgehoopt begint nu al verzadigd te raken van het smeltwater en het is als zware slush waar je je board maar met moeite boven kan houden. Het lawine gevaar is nu op zijn hoogst. De sneeuw van de afgelopen dagen is namelijk gevallen op een keiharde onderlaag waardoor ze waarschijnlijk niet goed hecht. Daar komt nog eens bij dat de zon nu de sneeuw aan het smelten is waardoor de sneeuwlaag extra zwaar wordt. Overal zien we op de hellingen die naar de zon liggen al lawines die uitzichzelf losgekomen zijn.

Verboden
We besluiten maar om een gigantische schans te bouwen voor wat luchtacrobatiek. Met z'n vieren zijn we met onze lawinescheppen 2 uur aan het zwoegen maar dan ligt ie er. Een reusachtige kaaspunt waarvan we flink gelanceerd kunnen worden. Nog even aanstampen en dan kunnen we. Nog voordat ik mijn schep in de lucht hef om het karwei af te maken. Duikt er ineens een skiër in een groen pak op. Politie! Politie? op de berg? Ik dacht dat je dat alleen in Amerika had. Maar nee, een heuse Italiaanse bergpolitieagent komt ons vertellen dat we zonder schriftelijke toestemming van de liftmaatschappij geen schansen mogen bouwen. Wat we ook proberen we mogen niet over onze schans. Al ons werk is voor niets geweest, de spirit van Musolini leeft voort. We laten zwaar teleurgesteld onze schans achter die weldra door een pistebully met de grond gelijk gemaakt zal worden. Dat is het, we vertrekken. Op naar Chamonix. We bellen naar Chamonix en Christel Scheerens, onze vriendin in Chamonix is zo vriendelijk om haar appartement voor een paar dagen aan ons af te staan.

FRANKRIJK | Lawinegevaar
Het is al donker als we respectievelijk de Italiaans-Zwitserse en de Zwitsers-Franse Grens oversteken. De Mont Blanc Tunnel is na de brand van bijna twee jaar geleden nog steeds gesloten voor Autoverkeer. Succesvol protesteren door de bevolking van het dal van Chamonix heeft ervoor gezorgd dat de tunnel alleen opengaat voor personenauto's. Sinds de tunnelbrand waar 42 mensen omkwamen door een exploderende gasauto is de smog boven Chamonix verdwenen en de mensen hier doen hun uiterste best om dit zo te houden. Het is een indrukwekkende slingerweg die ons via een kleine omweg vanwege een lawine over de weg in Vallorcine brengt. Daar worden we gestopt. We mogen niet verder wanwege lawine gevaar. Ook in Chamonix is er na de hevige sneeuwval een föhn door het dal gegaan. We moeten wachten tot de spoortunnel vrij is en dan gaan we in kolone door de kleine tunnel over een soort noodweg wat meer op een stoep naast de rails lijkt. Met een kleine twee uur vertraging komen we uiteindelijk bij Christel aan die ons hartelijk ontvangt. Blij als ze is met weer wat Nederlands bezoek.

Regen
Het regent alweer twee dagen en we verslinden DVD's. De selectie in de DVDotheek is schaars maar in ieder geval zijn we blij dat we nu eens een keer een film kunnen kijken zonder dat ie nagesynchroniseerd is. De keuken van Christel is ook een verademing. We doen twee dagen lang bijna niets anders dan eten. De verwachtingen zijn dat er morgen een gaatje in de bewolking komt. We hopen het maar want we kunnen niet wachten om weer te boarden.

Kicker
Vandaag breekt eindelijk de zon door. We laten de Mont Blanc voor wat ie is en rijden naar Le Tour aan het einde van het dal. We kruipen onder de touwen en de bordjes met doodshoofden door maar houden de waarschuwingen in ons achterhoofd. Aan de achterkant van Le Tour is de regen van de afgelopen dagen als sneeuw gevallen en we rijden door het reslutaat. Na een paar rondjes bouwen we een vette kicker. De aanloop is een beetjes sketchy en als je niet oplet maak je sprongen die je niet in gedachte had. We blijven zo lang springen dat we terug omhoog moeten hiken want verder afdalen heeft geen zin aangezien de liften al een tijdje dicht zijn. Boze Fransen staan ons op te wachten en gebaren ons als de donder van de berg te gaan. We nemen de dalafdaling en gaan terug naar Cristel. Daar nemen we afscheid. Terwijl we richting huis scheuren kijk ik terug op de afgelopen zes weken. Vijf landen in zes weken, we hebben we veel gezien, veel mensen onmoet en veel gereden maar er was veel te weinig verse sneeuw. Ik denk dat we dit nog maar eens over moeten doen…