Copyright 2000-2017
Built with Indexhibit

Cervinia 28/02/01
Als we wegrijden uit Grindelwald wordt een vervelend patroon duidelijk. Net als tijdens ons vertrek uit Oostenrijk is het weer keihard aan het sneeuwen. We hopen maar dat het dit keer niet ophoudt. Maar als we door de Col de St. Bernhardpas rijden wordt die
hoop de grond in geboord. De bergen glimmen en blikken van het ijs onder de strakblauwe lucht. Het heeft hier al drie weken niet gesneeuwd.

Carnaval
In Cervinia is het superdruk. Het is hier nu zelfs de drukste tijd van het jaar, het is namelijk Carnaval. Op de berg blijkt dat het ook nog eens ijzig koud is. Boven op de gletscher waar je kunt oversteken naar het zwitserse Zermat is het 20 graden onder nul en dat is
zonder de harde schrale wind mee gerekend. Na een paar afdalingen waar het voelt alsof je hele gezicht bevriest houden we het voor gezien. We stappen in de auto en rijden naar Maurits van Os en Wouter Westen die een dal verder in Champoluc zitten. We komen
aan bij een knapperend haardvuur en we eten perfecte italiaanse homekooking.

Het regent snowboards
We rijden met z’n allen weer terug naar Cervinia. Een uur lang racen we de auto’s over de Italiaanse slingerweggetjes. Omdat alles hard is en nergens meer een spoortje powder te bespeuren is besluiten we op zoek te gaan naar het snowpark. We scheuren een paar
keer door de lange boardercross en we nemen de de strakbevroren schans aan het einde van de run. Tijdens een verkleumde zit in de stoeltjeslift naar de top van het park hoor ik ineens Rubby schreeuwen. Als ik omkijk zie ik z’n snowboard onbemand ver onder ons door de boardercross glijden. We springen uit de lift en racen naar beneden terwijl Rubby te voet achter ons aan hobbelt. Even later blijkt hoeveel geluk Rubby weer eens heeft. Zijn gloednieuwe snowboard is op zijn kop tot stilstand gekomen vlak boven een steile rotspartij. Rubby komt aangerend en neemt zijn board in ontvangst "Ja ik weet niet wat er gebeurde maar ik deed de beugel open en toen schoot mijn board ineens uit." ’s Avonds halen we Barak op die na een vliegtuig naar Geneve, een Trein naar Martinique en een bus naar Aosta op ons staat te wachten. We vinden hem op het busstation en een uurtje later zitten we weer bij Wout en Maus voor de open haard.

Alagna
Aan de kassa in Champoluc krijgen we met onze Cervinia-weekpas een dagpas voor Alagna. Ons doel is het berghotel restaurant dat boven de afdaling naar Alagna ligt. Alagna wordt ook wel het La Grave van Italië genoemd. Net als in La Grave wordt deze zeven kilometer lange afdaling nooit geprepareerd. En als er powder ligt kun je er bizarre afdalingen maken. "Als er powder ligt…" die zin moeten we de laatste dagen iets te veel in ons mond nemen. Hoe hard en ijzig het is blijkt even later als we vanaf de refuge naar de kam hiken om terug te keren op de piste. Achter me klinkt een gil en als ik om kijk zie ik Barak snel naar beneden glijden. Een paar honderd meter voor hij uit het zicht verdwijnt weet hij zich met zijn snowboard te stoppen. We besluiten om terug naar de refuge te gaan voordat er nog meer van ons naar beneden glijden. Barak probeert ondertussen terug te klimmen maar de wand is zo stijl en ijzig dat hier zonder ijsbijlen en cramp-ons bijna geen beginnen aan is. Nog drie keer glijdt hij weer naar beneden als hij net weer een beetje hoger is geklommen. Uiteindelijk lukt het hem toch en keren we weer veilig terug naar Champoluc.

Het sneeuwt
Eindelijk! het sneeuwt. Maar het probleem is dat de temperatuur nog steeds te laag is voor echt goede sneeuw. Het is boven rond de -20 en in Cervinia zelf is het zo'n -10. Voor echte goede sneeuwkristalen mag het niet kouder zijn dan -3. Dan heb je namelijk de meeste kans op lekkere dikke vlokken. Maar we klagen niet, er komt in ieder geval iets naar beneden. Of zoals Luciano van de helicopters zegt "the women and the weather they do what they want." Als we van de berg afkomen hebben we zoveel honger dat we genoodzaakt zijn een snacktent aan te vallen. Nu hadden we eerlijk gezegd erg veel verwacht van de Italiaanse keuken. Maar zelfs in Italie blijkt het soms moeilijk te zijn om echt heel lekker te eten. Maar bij deze snackbar hebben ze de allerlekkerste pizzaslices en foccacio die we ooit hebben gegeten.

Achter de wolken
Na drie dagen non-stop sneeuw zijn we er klaar voor. De afgelopen dagen zijn we vanwege het slechte weer niet veel op de berg geweest. We doden de tijd met onze laptops en met eindeloze potjes yatzee. Britta heeft zelfs op de ibook van Rubby een yatzee spreadsheet gemaakt waardoor we meteen kunnen zien wie er voor staat en of je de bonus wel gaat halen. Door het accomodatie tekort zitten we in aparte hotels ieder aan een andere zijde van Cervinia. Maar dankzij onze Motorola Two Way radio's blijven we in touch. Wat er ook gebeurt dit keer vertrekken we niet voordat het stopt met sneeuwen en de zon gaat schijnen. Op de laatste dag voor vertrek komt dan eindelijk de zon achter de wolken vandaan. En hoe. Onze hoop op perfecte powder wordt door een warmtefront de berg in geboord. Was het gisteren nog -10 vandaag is het +15. De powder die de afgelopen dagen was opgehoopt begint nu al verzadigd te raken van het smeltwater en het is als zware slush waar je je board maar met moeite boven kan houden. Het lawine gevaar is nu op zijn hoogst. De sneeuw van de afgelopen dagen is namelijk gevallen op een keiharde onderlaag waardoor ze waarschijnlijk niet goed hecht. Daar komt nog eens bij dat de zon nu de sneeuw aan het smelten is waardoor de sneeuwlaag extra zwaar wordt. Overal zien we op de hellingen die naar de zon liggen al lawines die uitzichzelf losgekomen zijn.

Verboden
We besluiten maar om een gigantische schans te bouwen voor wat luchtacrobatiek. Met z'n vieren zijn we met onze lawinescheppen 2 uur aan het zwoegen maar dan ligt ie er. Een reusachtige kaaspunt waarvan we flink gelanceerd kunnen worden. Nog even aanstampen en dan kunnen we. Nog voordat ik mijn schep in de lucht hef om het karwei af te maken. Duikt er ineens een skiër in een groen pak op. Politie! Politie? op de berg? Ik dacht dat je dat alleen in Amerika had. Maar nee, een heuse Italiaanse bergpolitieagent komt ons vertellen dat we zonder schriftelijke toestemming van de liftmaatschappij geen schansen mogen bouwen. Wat we ook proberen we mogen niet over onze schans. Al ons werk is voor niets
geweest, de spirit van Musolini leeft voort. We laten zwaar teleurgesteld onze schans achter die weldra door een pistebully met de grond gelijk gemaakt zal worden. Dat is het, we vertrekken. Op naar Chamonix. We bellen naar Chamonix en Christel Scheerens, onze vriendin in Chamonix is zo vriendelijk om haar appartement voor een paar dagen aan ons af te staan.