Copyright 2000-2017
Built with Indexhibit

Lawinegevaar 01/03/02
Het is al donker als we respectievelijk de Italiaans-Zwitserse en de Zwitsers-Franse Grens oversteken. De Mont Blanc Tunnel is na de brand van bijna twee jaar geleden nog steeds gesloten voor Autoverkeer. Succesvol protesteren door de bevolking van het dal van Chamonix heeft ervoor gezorgd dat de tunnel alleen opengaat voor personenauto's. Sinds de tunnelbrand waar 42 mensen omkwamen door een exploderende gasauto is de smog boven Chamonix verdwenen en de mensen hier doen hun uiterste best om dit zo te houden. Het is een indrukwekkende slingerweg die ons via een kleine omweg vanwege een lawine over de weg in Vallorcine brengt. Daar worden we gestopt. We mogen niet verder wanwege lawine gevaar. Ook in Chamonix is er na de hevige sneeuwval een föhn door het dal gegaan. We moeten wachten tot de spoortunnel vrij is en dan gaan we in kolone door de kleine tunnel over een soort noodweg wat meer op een stoep naast de rails lijkt. Met een kleine twee uur vertraging komen we uiteindelijk bij Christel aan die ons hartelijk ontvangt. Blij als ze is met weer wat Nederlands bezoek.

Regen
Het regent alweer twee dagen en we verslinden DVD's. De selectie in de DVDotheek is schaars maar in ieder geval zijn we blij dat we nu eens een keer een film kunnen kijken zonder dat ie nagesynchroniseerd is. De keuken van Christel is ook een verademing. We doen twee dagen lang bijna niets anders dan eten. De verwachtingen zijn dat er morgen een gaatje in de bewolking komt. We hopen het maar want we kunnen niet wachten om weer te boarden.

Kicker
Vandaag breekt eindelijk de zon door. We laten de Mont Blanc voor wat ie is en rijden naar Le Tour aan het einde van het dal. We kruipen onder de touwen en de bordjes met doodshoofden door maar houden de waarschuwingen in ons achterhoofd. Aan de achterkant van Le Tour is de regen van de afgelopen dagen als sneeuw gevallen en we rijden door het reslutaat. Na een paar rondjes bouwen we een vette kicker. De aanloop is een beetjes sketchy en als je niet oplet maak je sprongen die je niet in gedachte had. We blijven zo lang springen dat we terug omhoog moeten hiken want verder afdalen heeft geen zin aangezien de liften al een tijdje dicht zijn. Boze Fransen staan ons op te wachten en gebaren ons als de donder van de berg te gaan. We nemen de dalafdaling en gaan terug naar Cristel. Daar nemen we afscheid. Terwijl we richting huis scheuren kijk ik terug op de afgelopen zes weken. Vijf landen in zes weken, we hebben we veel gezien, veel mensen onmoet en veel gereden maar er was veel te weinig verse sneeuw. Ik denk dat we dit nog maar eens over moeten doen…