Copyright 2000-2017
Built with Indexhibit

Zugspitze 01/03/01
Dit uitzicht is echt mooi. We staan op de Zugspitze met 2986 meter de hoogste berg van Duitsland. In het dal keken we nog van onderen tegen de wolken aan maar hier kijken we als goden neer op de grijswitte wolkenzee die beneden ons voorbij drijft. Alleen de hoogste toppen steken er als vulkaaneilanden boven uit. Als je dit ziet krijg je de neiging van de rotsen te springen en onder de blauwe lucht naar die bergtoppen te zwemmen. Uit de wolken komt de volgende gondel te voorschijn die ons verder het gebied in brengt.

Het is een mooie dag, de zon schijnt, er ligt 40cm vers en we proberen weer in vorm te komen na die snowboardloze weken in Nederland. Maar het is net als fietsen, je verleert het nooit. Er ligt een goede halfpipe in Garmisch-Partenkirchen. Een handjevol Duitsers is lekker bezig. Het park mag wel iets bijgeshaped worden want de landingen zijn hard en vol kuilen. Het vergt al onze skills om de landingen te stompen. Na een paar uur zitten we er weer helemaal in en is het alsof we nooit uit de bergen zijn weggeweest.

Op de terugweg blijven we nog wat hangen op het uitkijkpunt van de Zugspitze genietend van de wolken en de bergtoppen. Het duurt nog anderhalf uur voordat er een gondeltje voor ons komt. Terwijl wij in de rij staan belt Britta op dat zij ook in Garmisch is aangekomen.
We vinden Britta in de bahnhof en we proppen haar spullen bij de rest. Het mooie is nog steeds dat het er allemaal nog in past. Als we nu maar niet zo'n politiecontrole krijgen en alles eruit moeten halen. Want dat één europa daar merken we nog helemaal niets van. Er zijn geen grenscontroles meer maar wat ze nu hebben is politieteams op elke parkeerplaats langs de snelweg. En iedere Nederlandse auto met snowboarders erin is bij voorbaat verdacht. Of zoals die politie agenten in burger ons uitleggen "Da gibst doch viel droge in der snowboardscene..." en "Kontrole must immer sein."

---