Copyright 2000-2017
Built with Indexhibit

Pitztal 15/02/02
In het donker manoevreren we de Picasso over de eindeloos slingerende bergweg. We rijden steed dieper het Pitztal in en aan de bochtenspaggetti lijkt geen einde te komen. In het schijnsel van de koplampen zien we dat het steeds witter wordt in het smalle dal. De donkere bergen lijken bijna over ons heen te buigen. Dan arriveren we in Piösmes. Dit Oostenrijkse bergdorp bestaat uit zo’n 10 huizen en na wat aanwijzingen van de door schnapps bedwelmde lokalen vinden we ons appartment. We slapen diep.

Gletscher
Om 7:30 gaat de telefoon. Albert Jan Massenberg en Sven Lacroix zijn onderweg vanuit Innsbrück. Sven was in zijn eentje nog wat in de Alpen aan het rondzwerven omdat Jesse Smit, met wie hij naar Oostenrijk was gegaan, na een botsing met een rots met het vliegtuig naar huis moest. Vandaag gaan we omhoog naar de Pitztaler Gletscher. We moeten met het treintje en met Kaprun nog in ons achterhoofd stappen we in de achterste wagon.

Wildspitze
De zon schijnt ons vol in het gezicht als we de lift uitkomen. We nemen de Panoramabahn, de hoogste gondellift van Oostenrijk, naar de Hinteren Brunnerkogel [3440m]. Vanaf hier hebben we een grandioos uitzicht op de Wildspitze, met 3440 meter de hoogste berg van Tirol, en de op één na hoogste berg van Oostenrijk. Een groepje mensen zo groot als uit de kluiten gewassen vlooien is bezig met een beklimming. Da’s minder spektakulair als het klinkt want er loopt gewoon een soort route omhoog. Maar dan nog, met sneeuwschoenen is het gauw drie uur lang omhoog stiefelen. We rijden wat off-piste stukken en vlammen een paar keer door het verlaten boardercross parcours en de ijzige halfpipe.

Snowskates
Na deze eerste verkenning dalen we weer af naar de parkeerplaats waar we los gaan op de snowskates die Albert heeft meegenomen. We hebben als snel een houten bank in de sneeuw gestoken die we gebruiken om vanaf te lanceren. De snowskate wordt nu gebracht als nieuwe uitvinding maar eigenlijk is het de manier waarop snowboarden ooit is ontstaan toen een verveelde skater in de winter de wielen van z’n skateboard afsloopte om er mee van een helling af te kunnen glijden. We proberen ze ook nog in een ingesneeuwde miniramp maar dat wil niet echt lukken. Een drop in resulteerde meestal in een faceplant.

Rifflsee
Vandaag gaan we het Rifflsee-gebied verkennen. De Rifflsee is toegankelijk met dezelfde liftpas als de Pitztaler Gletscher. Eerlijk gezegd had niemand van ons ooit van deze gebieden gehoord, wat eigenlijk niet zo gek is. Deze gebieden zijn nog geen 20 jaar oud. Voor die tijd had je hier alleen maar één stoeltjeslift. Wij vinden deze onbekendheid wel fijn want het is super rustig op de pistes en buiten de pistes is er al helemaal niemand te bekennen. We nemen de vierpersoons naar de Grübenkopf en op zoek naar een mooie foto-locatie vinden we onszelf boven een fantastische afdaling. Het is hier en daar flink steil en smal en het eindigt in een enorm poederveld. Rubby gaat als eer ste, Hij dropt een chute trekt wat korte bocht en spuit het grote witte veld in. Hij wordt snel kleiner terwijl de S-en die hij in de sneeuw trekt steeds groter worden. Wij kiezen daarna onze lijnen en genieten van de eindeloze bochten. Nu begint het zware werk. We zijn ergens aan de achterkant van het gebied uitgekomen. Er zijn hier geen liften om ons terug te brengen, we zullen de tourskisporen moeten volgen. Het tourskipad brengt ons op de langlaufloipe die langs de bevroren Rifflsee voert. Met één voet in de binding ploeteren we steppend, kruipend en sleeënd door de kniediepe sneeuw het smalle dal uit. Om ons heen niets anders dan sneeuw en steile bergen.

Hintern Brünnerkogel [3440m.]
Het is twee dagen na de afdaling in Rifflsee. Gisteren hadden we een afspraak met Ernst Eiger, de prettig gestoorde oprichter van Club Alpinen, organisator van alles wat maar met sneeuw en bergen te maken heeft. Bij hem kun je ijsklimmen, abseilen, tourtochten maken, afdalen in gletshcerspleten, paragliden, bungeejumpen en ga zo maar door. Ernst zazl ons wel even het gebied laten zien. We nemen het treintje en een aantal sleepliften later staan we voor ‘de deur naar de Wildspitze’. We dalen af door de poedersneeuw en al snel bevinden we ons tussen het hypnotiserende blauwe gletscher ijs. Overal om ons heen zijn gletscher spleten en indrukwekkende uitstekende ijspartijen. Het wordt een lange afdaling die eindigt op een langlaufpad waar we flink met de door ons meegebrachte skistokken moeten prikken.

Big Ben
Ernst gaat naar huis en wij pakken nog een offpiste afdaling die we gespot hadden vanaf de langlaufloipe. Als we beneden komen staat zoeken we Andy op. Andy voorziet ons van een paar scherpe ijsbijlen en stijgijzers en dan kunnen we Big Ben te lijf. Big Ben is een kunstmatige ijswande waarop vorige maand de world-cup ijsklimmen is gehouden. Hakkend en schoppen klimmen we omhoog. Het is de kunst om met een flinke zwaai je bijl op de juiste plek in het ijs te slaan zodat je genoeg grip hebt om je eraan op te trekken. Dan schop je goed je stijgijzers erin zodat je daar weer op kunt steunen. Het klinkt simpel maar in de praktijk is het flink zweten en hopen dat je bijl blijft zitten. Het klimmer is zwaar en niet iedereen haalt de top. ’s Avonds verwent Britta ons met super lekkere pasta pesto en we hebben nog net genoeg kracht om onze vorken op te tillen.

Ijsgrot
Om 8:30 ontmoeten we Michael de berggids. We gaan weer het gletschertreintje in en boven aangekomen lopen we naar de kapel. Dit is geen houten kerkje maar een gloednieuw postmodernistisch bouwerk van Italiaans design. Michael vertelt licht spottend dat deze kapel 2,5 miljoen gulden heeft gekost. Ik moet meteen denken aan de woorden van Ernst. "Ik vertrouw mijn God maar niet de mensen die hier op aarde voor hem werken." Vanaf de kapel leidt Michael ons door een stukje powder richting een ijsgrot. We doen onze boards af en lopen door de tunnel van ijs. Reusachtige ijsblokken hypnotiseren ons met hun glinsteringen in alle soorten blauw. Het is alsof we naast een reusachtige diamant staan. Michael maakt boven de grot een standplaats door zijn schep in de sneeuw te begraven. Aan de steel maakt hij een touw vast waarmee hij ons laat abseilen. Britta gaat als eerste over de rand en hierdoor breekt een stuk van de overhangende sneeuw af. Even is de grot gevuld met glinsterend sneeuwstof. Sinds ik bij de grot ben aangekomen heb ik het gevoel dat ik van zo'n ijswand wil springen en ik kan mijn ogen niet afhouden van een gedeelte van de wand waar het lijkt of je wel kan landen. Ik vraag aan Michael of hij denkt dat het te doen is. "If you think you can do it, you should do it..." Ik peil de landing en ik zet een kruis op de plek waar ik zal moeten landen. X marks the spot. Dan gaan de sneeuwschoenen aan en ik hike naar boven. Boven gekomen zie ik aan de overkant Britta, Barak en Michael op de sneeuwgrot staan. Met hun aanwijzingen via de motorola vind ik wat ik hoop dat het goede afzetpunt is. Ik mag niet te ver naar links of naar rechts landen want dan land ik in een gletschergat. Ik moet niet te langzaam want dan van ik ook in een gletschergat en niet te snel want dan crash ik in de flat. Ik neem de aanloop gefocused op het gedeelte waar ik eraf moet. Als ik over de rand ga zie ik dat het toch wel wat hoger is dan ik dacht en als ik neerkom weet ik meteen dat ik een metertje te kort ben neergekomen op het te platte gedeelte. Mijn goggle en muts zijn afgeschoten door de impact en bloeddruppels vallen in de sneeuw. Ik ben met mijn hoofd tegen mijn knie
geslagen en nu ligt waarschijnlijk mijn wenkbrauw open. Terug op de ijsgrot krijg ik een pleister van Michael die maar "wilde hunde" blijft mompelen. Dan gaan de sneeuwschoenen weer aan en hiken we richting de Braunschweinhutte. Van onder deze hut duiken we een steile ijzige chute in die vlak langs het einde van de gletschertong loopt. Rond 15:00 staan we weer beneden met weer een perfecte dag in Pitztal in de benen.

Wildspitze
Vandaag moeten we extra vroeg op want we gaan naar de top van de Wildspitze [4770 m.] De Wildspitze is de hoogste berg van Tirol en op 12 meter na de hoogste berg van Oostenrijk. Als we bij de 'deur naar de Wildspitze' staan zijn er nog een aantal mensen die
zich klaar maken om naar de top te gaan. Een viertal heeft in een tent gebivakeerd en zij gaan de route via de noordwand nemen. Wij nemen de makkelijkere route over de gletscher. In de blauwe ochtendschaduw doen we onze klimgordels om en de sneeuwschoenen aan de voeten. Tenslotte haken we onszelf aan het touw. Met een tussenruimte van 5 meter beginnen we aan de 2,5 uur durende klim. Het touw is nodig omdat we over gletscherterrein gaan. De gletscherspleten zijn in de winter grotendeels ingesneeuwd maar het zou kunnen gebeuren dat onder het gewicht van iemand op sneeuwschoenen de sneeuwbrug het begeeft en je in de spleet verdijnt. Ernst vertelt dat er al te veel mensen in de spleten zijn verdwenen. Eergisteren is er nog iemand uit een gat gehaald en met de helicopter afgevoerd. Het wordt een stevige hike waarbij we het juiste ritme proberen te vinden zonder al te veel over de sneeuwschoenen te struikelen. Dik twee uur later staan we net onder de top. Op dit laatste stukje moeten de sneeuwschoenen uit en wordt het nog wat rotsklimmen. Maar dan staan we even later naast het kruis, op de top, met de Alpen aan onze voeten. Ernst wijst en benoemt alle bergtoppen om ons heen. We genieten van het uitzicht. De afdaling is in het begin jammergenoeg erg hard. Het heeft hard gewaaid en de sneeuw is erg "windpressed". We dalen af en traveseren net onder de noordwand waar de groep van vanochtend nog steeds in de wand zit. Ernst mompeld wat over dat ze veel te laat begonnen zijn en al lang boven hadden moeten zijn. Als we wat lager in de windschaduw komen wordt de sneeuw verrassend lekker en we scheuren zonder al te veel voor foto's te stoppen naar beneden.

Afscheid
Beneden gekommen wil Ernst het liefst dat we nog een week blijven want dan kunnen we nog veel meer doen. "Jullie hebben nog lang niet alles gezien, kunnen jullie niet nog een dag blijven ik weet nog een hele mooie ijswaterval" Sorry Ernst, we willen niets liever maar we moeten echt door. We drinken die avond nog wat met de tofste bergids die we ooit hebben ontmoet en hij tracteert ons op nog wat prachtige verhalen over de tijd dat hij nog "cowboy" was en edelweiss plukte en over hoe hij in 1987 wereldkampioen skieën was. Als we de volgende dag door de Arlbergpas rijden komt de sneeuw met bakken naar beneden. We moeten ons uiterste best doen om de Picasso niet om te keren. We moeten door naar Zwitserland waar we die avond aankomen en ontdekken dat het hier al twee weken niet heeft gesneeuwd.

Pitztal 16/02/02
Een ski gebied is eigenlijk net een pretpark. Overal eettentjes, je koopt kaartjes om in kabelbaantjes en treintjes te gaan. De afdalingen zijn de echte gevaarlijke attracties waar je onder de 1 meter 25 niet in mag en "papier hier " geldt ook op de piste . Als je terug komt van de efteling heb je het ook niet over de poffertjes en het sprookjes paleis, maar vertel in detail over al je twaalf keer dat je de python in geweest bent . Precies zo in het Pitztal: ijsklimen, leuk, hiken met sneeuwsloffen, geinig, pistes, vermakelijk, maar net niet helemaal……python.

Totdat we de panorama lift in gingen, om een paar grote ijsspleten heen traverseerden en een verassend kleine hike van tien meter trotseerden. Daar was ie: de pitztaler python. Terwijl je omhoog klom was het net of je omhoog getakeld werd om vervolgens over de rand even stil te staan en dan met een noodgang de achtbaan geslingerd te worden. Het begint met een extreem steile maagdelijke poederhelling. Een gezonde lawinegevaar factor voor extra adrenaline. Na een paar honderd meter wordt het wat minder steil, dan is het zaak om na dit wat vlakkere deel het laatste steile deel goed in je hoofd te hebben. Je duikt namelijk in 1 keer naar beneden om vervolgens in 1 beweging een groot aantal rotsen te ontwijken, een heerlijke lange poeder bocht te maken en dan met honderd km per uur moet je in een keer goed uitkomen voor het hoogte punt van de attractie. De enige uitgang van het veld is een paar meter breed en ligt tussen een rotsveld en een nare clif met stenen in de landing.

De eerste dag ging ie perfect. Met je maag in je keel droppen ,twee bochten over honderd meter over het vlakke gedeelte precies goed uitgekomen en met een vloeiende beweging spoot ik in een rechtelijn van honderd meter door de uitgang. Danny en Wouter volgen mijn voorbeeld en beneden in de rij voor de volgende atractie trillen we nog helemaal na. Die andere afdalingen waren heel leuk maar twee dagen later na een halve meter extra sneeuw waren we terug bij de python. Fotografen en camera mensen klaar daar gaan we weer, toch perfect om vast te leggen deze wand. Het zonnetje schijnt en iedereen heeft er zin in en met een noodgang schiet ik als eerste van de wand lekker sneeuwtje !!!!!!! Harder!!!!! Harder!!!!!

Nu moet ik echt hard, voor de film toch, vet knallen!!!! Na het steile stuk over het vlakke ,onder me zie ik rotsen iets naar lin……..hoofd in de sneeuw uit de sneeuw als een sterke hand rukt de zwaartekracht me van de wand, kut!!! Die stenen armen voor me… auw me kop vol op een steen weer over de kop steeds sneller steeds sneller van de wand nog tien meter en dan die nare clif stop stop stop hee ik sta stil twee meter voor de clif hijg ik in mijn walki talki dat ik nog leef en of Danny mijn muts wil pakken. Die ligt onder de cliff in het poeder veld. Na een minuutje speert Danny naar beneden iets te ver naar rechts dus een scherpe bocht om de uitgang te halen. Iets te scherp vond de sneeuwlaag en hij gaf het op. Onder Danny brak de hele wand af duizenden kilos sneeuw spoten door de uitgang op het onderliggende poederveld dat ook ontwaakte en mijn muts verdween onder meters sneeuw. Danny zag het allemaal aankomen en zat nog boven de uitgang en liet zich nu naar beneden glijden. Wat een tyfuszooi: bult op mijn kop, heel de wand kaal, me muts weg en Wouter moet nog komen. Walki talki praat "nee ik was bijna dood door een paar stenen en Danny lag bijna begraven door een lawine, maar het is nog wel goed te doen hoor gewoon full-speed. "uuuhh okee". Wouter besloot dat er iemand de dag eervol moest afsluiten en reed zonder brokken te maken netjes full speed langs de rotsen en straight linede hem over de lawine brokken .

De vergelijking gaat dus niet helemaal op, de python is altijd het zelfde en in de sneeuw moet je rekening houden met veranderende factoren zoals sneeuwlagen en je eigen kunnen, maar toch bij de volgende stoeltjes lift stond toch weer zo een bord met een kindje erop: 'nicht einsteigen unten 1 m 25'.